Ben Kırılsam Bile Hep Güldüm

Ben Kırılsam Bile Hep Güldüm

Ben kırılsam bile hep güldüm,
Dudaklarımda acının sessiz tebessümüyle.
Kimse bilmedi içimdeki yangını,
Küllerimden doğar gibi sustum her defasında.
Bir yanım ağlarken, diğer yanım sabırla direndi,
Kalbim kırık dökük, ama gururum dimdikti.
Ne dost bildiklerim kaldı yanımda,
Ne de sevdiklerim hatırladı adımı rüzgârda.
Bir gülüşle sakladım tüm fırtınalarımı,
Kimse görmesin istedim yıkılışımı.
Çünkü güçlü görünmekti tek savunmam,
Yoksa darmadağın olurdu bu yorgun adam.
Yalnızlığın bile alıştığı bir yürek var içimde,
Her gece biraz daha suskun, biraz daha derinde.
Ama yine de gülerim — sahte değil, mecburen,
Çünkü ağlamayı unuttum çoktan, yıllar öncesinden.
Belki bir gün biri anlar sessizliğimi,
Bir bakışla çözer gizlediğim kelimeleri.
O vakit güldüğüm değil, sustuğum konuşur,
Ve ben…
Ben kırılsam bile, yine de gülüşümü unutmam,
Çünkü o, hayatta kalmanın en eski biçimidir.
Hamit Atay