Şimdi bir hastane odasındayım anne,
Yapayalnız! tek başına, kimsesiz…
Kahkaha seslerim beni terk ettiler anne,
Şimdi hıçkırık, kuru öksürük, sessiz ağlama sesleriyle dost oldum.
Geçenlerde tesadüfen aynaya baktım da!
O şen,şakrak hallerimden eser kalmamış.
Göz yaşlarım bile kurudu, şimdi kan ağlıyorum anne,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




umarım bu duyguları kimse yaşamaz , ama okuyunca bir parça olsun hissediyor içinde acısını . kaleminize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta