BEN, KALEMİ KIRIK DERVİŞ
Adım Sadık benim, yolum dar benim,
İçimde sönmeyen, büyük kor benim.
Kalemi ben kırdım, sözden vazgeçtim,
Sükûtun içinde, binbir sır benim.
Aklım derya olsa, sığmaz bu kaba,
Boşuna harcandı, verilen çaba.
Menzili ararken, yolda kayboldum,
Gurbeti vatanım, sandım bedava.
Sanmayın dervişlik, hırkayla biter,
Gönüldeki duman, bacadan tüter.
Varlığı yokluğa, değiştim bugün,
Bir kuru ekmeğim, dünyaya yeter.
Aynaya bakınca, kendimi görmem,
Sırrımı kimseye, bedava vermem.
Dostun hançerini, gül diye taktım,
Artık bu dünyada, murada ermem.
Gözyaşım içime, akar da durur,
Sustuğum her kelâm, kendimi vurur.
Düzlükte beklerken, uçurum çıktı,
İnsan en çok bittiği, yerde dik durur.
Tersine çevirdim, bütün bu izi,
Kimse çözemedi, bendeki gizi.
Yaz bahar beklerken, dondum ayazda,
Kalemsiz Şair’im, yaktım ben sizi.
Kayıt Tarihi : 25.12.2025 22:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!