Ben Kadınım. Şiiri - Nurgül Ankara

Ben kadınım, narin bedenimde gizli bin erkeğim,
Kadınlığımın altında nice ninniler, çeşit marifet.
Makyajım yapsa da hanım, içten bir ameleyim,
Yaparım her işi, içimde bitmeyen bir cesaret.
Kimi zaman kırılgan, kimi zaman da taşım,
Bu ikilemde gizlidir benim tüm telaşım.

Ellerim oje sürer, tırnaklarım parlar da incelir,
Fakat tornavida tutunca güçlenir, demir büker.
Dolapta yaparım, bozuk musluğu da tamir ederim,
Yıkılan her duvarı bir çırpıda yeniden diker.
Örgü örerim sessizce, mutfakta aş olurum,
Gerekirse dağ başında, yaban bir taş olurum.

Topuklularla yürürüm, rüzgarda saçlarım uçuşur,
An gelir palto giyer, soğuktan kendimi korurum.
Kimi zaman fısıltıyla, en derin sırrını konuşur,
Kimi zaman gümbür gümbür, gürültülü coşarım.
Bu ben değil miyim ki, hem ana hem usta,
Hayata karşı daima, dimdik, sağlam posta.

Kız çocuklarıma masal, oğluma da ders veririm,
Her iki dünyanın da sırrını içimde taşırım.
Ağaç dikerim toprağa, rüzgarda şarkı söylerim,
Kendi düşlerimi de, hayata inadına yaşarım.
Ne bir kalıba sığarım, ne bir isme sığarım,
Ben, kendi içimde birleşen iki ırmağım.

Yüzyıllardır süren bu rol oyununu bozarım,
Geleneksel her sınırın ötesine geçerim.
Hem dişil hem eril, ruhumda iki rengi yazarım,
Kendi varoluşumla yepyeni yollar seçerim.
Kusursuz değilim belki, ama içimde birliğim,
Bu ikili varoluşla kazandığım diriliğim.

Ben anneyim; bütün bu güçlerin son durağıdır,
Hem şefkatle sarar, hem de sert bir kaya.
Çocuğumun geleceği için atılan tek uçağımdır,
Kurduğum düzen, benim en büyük sevdamdır.
Ne eksik ne fazla, ben kendimle tamamım,
Bu benim gerçeğim, benim nihai makamım.
Nurgül Ankara