Ben insan!
Ben ki; Yaşamın karanlığına boyun eğen,
Çaresiz bir gözyaşı gibi ömrün kıyısına akan,
Yiten aşkı yürek sığınağına saklayan,
İfade edilmesi güç düşünceleri, öğle vakti yitiren
Ve hareketsizce gecenin kubbesine asılan,
Çok yakın zaman önce, canlı ve gülümseyen varlığına
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta