Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
sevimli bir anlatım
Şiir, burnunu kadınların hayatına sokmaya çalışan yobazlarla savaş halinde. Ama garip mi bilemedim? Doğaldır insanın varoluşunu savunması, eğer bir ödlek değilse.
Sevgiler.
ŞİİRİNİZİ
BEĞENİYLE OKUDUM
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta