Kartanesi gibiyim erdim yavaş yavaş,
Ömrüm tükendi bitti bir gün gibi arkadaş.
Ne bir teselli buldum, ne de gönlüme sırdaş,
Ben hasretim gülmeye, gülmek bana arkadaş.
Yarım kalan düşlerin ardından koşuyorum,
Bir umut var içimde onunla yaşıyorum,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
