Ben Gittim Sen Kaldın Şiiri - Yaren Atalar

Ben Gittim, Sen Kaldın

Ben gittim.
Bu bir çıkış değildi.
İçimde uzun zamandır askıda duran bir yorgunluğun
nihayet yere bırakılmasıydı.
Duvarlar yıkılmadı,
yer yarılmadı,
sadece içimde taşıdığım ağırlık
beni ayakta tutamaz oldu.

Ben gittim.
Gidişim ani değildi.
Bir süredir içimde
çatlaklar dolaşıyordu.
Her susuşta biraz daha derinleşen,
her görmezden gelişte
içten içe genişleyen çatlaklar.
Bir şey kopmadı.
Zamanla çürüdü.

Sen kaldın.
Kaldığın yerde hava değişmedi.
Gün, seni tanıdığı yerden doğdu.
Saatler yerini şaşırmadı.
Hayat, sana alıştığı gibi
akmaya devam etti.
Benim yokluğum
ilk anda
bir kayıp sayılmadı.

Ben gittim.
Giden insan taşır.
Söylenmemiş cümleleri,
yarım bırakılmış bakışları,
kendi içinden sökülmüş hâlini.
Hatıralar yüksek ses çıkarmaz.
Sessizce çöker.
İnsanı içeriden ağırlaştırır.

Sen kaldın.
Kalanın sırtı rahattır.
Çünkü yük paylaşılmaz.
Benim içimde çöken
sende yer değiştirmedi.
Karanlık bana düştü.

Ben gittim.
Kalmak, içimde yavaş bir çözülmeydi.
Her kaldığım gün
kendime biraz daha yabancılaştım.
Bir aynanın karşısında
yüzümü tanımadığım anlar oldu.
Gitmek, dağılmayı durdurmaktı.

Sen kaldın.
Çünkü kalmak sana dokunmadı.
Yerinden edilmedin.
Sarsılmadın.
Benim içimde kırılan
sende ses çıkarmadı.

Ben gittim.
Yokluğum boşluk bırakmadı.
Bir ağırlık çekildi.
Ağırlık çekilince
denge bozulur.
İlk anda anlaşılmaz bu.
Sonra bir yerde
iç daralır.
Sebepsiz sanılır.

Sen kaldın.
Bir gün
neden için karardığını
anlayamazsan,
orası bendim.
Sessizce durulan,
üzerinden geçilen,
adı unutulan bir yer.

Ben gittim.
Aşık değildim.
Sevdim.
Sevgi yanlış yerde durunca
insan kendini
sessizce geri alır.
Geri dönmemek için
içine doğru çekilir.

Sen kaldın.
Ve aramızda
artık iki cümle var.
Biri yıkık.
Biri sağlam.

Ben gittim.
Sen kaldın.