Kaldın içimi döktün
gittin canımı
bir bir söndü ardın sıra
bu kentin ışıkları
hiç bir ölüme benzemiyor
karanlığın yalnızlığı
bütün sokaklar mücrim
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta