Ben geldim eski günlerim, yaşım geçmiş, belim bükülmüş.
Kalbim, hüznün mateminde, bin bir acılar ile geçilmiş.
Badeyi aşk ile içerken gönül, cürmüm bir yok hale düşmüş.
Genç hali bitmez sanırdı nefsim, dizlerim yollara küsmüş.
Anılarım boynu bükük, üç beş hasbihâli yol gözlemekte.
Biliyorum, tepesine çıktığım ağaç, tekrar çıkmamı beklemekte.
Kurutmuş kendini kiraz ağacı, boynu bükük durmakta ötede.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzelliklerin özlemi duyulunca hep geçmişe yolculuk ediveriyoruz ve o güzelliklerin kapısını çalarak giriveriyoruz içeri...
Yeniden yeni baştan o güzellikleri ve yeniden o duygu seline kapılıp gidi veriyoruz ve özlemle anıyoruz...
Bizleri de bu sele katıp o güzelliklere götüren güzel şiiri ve kaleminizi Kutluyorum İlhan bey...
Saygıyla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta