Ben Geldim, Depoziton Şiiri - Fatih Erçel

Dün gece annen beni aradı sevgilim. Müsait değildim, açamadım. Beraber yürüdüğümüz sokaklara mayın döşemekle meşguldüm. Saat çok geç oldu, hala patlamadım.

Birbirimiz için yaratıldığımızı iddia eden insanlar intihar etti. Artık şüpheli bir paket gibi duruyor ortalık yerde aşkımız.

Annem beni yıkadıktan sonra tırnaklarımı kesmeyi bırakınca sana aşık olmuştum. Ama artık kirliyiz. Üstümüz başımız leş. Ellerin hala kadınlığın kokuyor. Galiba ayrılmamız gerek. Çünkü bizi gören kuşlar kanat çırpmıyor artık. O masumluğumuz kalmadı.

Hem aldanma kimseye. Bana kalırsa çok farklı insanlardık. Sen sürekli evrimden, ideolojiden bahsederdin; ben bir tek Allah’ı bilirdim.

Mesela pazara gidince sen her şeyin tazesini seçerdin, ben insanlığa bakınca çürüktü her taraf; gülümserdim. Çok paran vardı senin. İsmini bilmediğim kokteyllerden içerdin, ben ancak tombul bira şişeleri…

Senin moralin bozuk olunca bana bağırırdın, ben şiir yazardım. Yüzlerce arkadaşın vardı senin, benim en yakın dostum bir buçuk yıldır AMATEM'de.

Sen kariyer yolunda emin adımlarla ilerlerdin, benim bir sonraki adımım uçurum olurdu hep. Bir mekana oturduğumuzda alevli meyve tabağı söylerdin sen, bense yüz yıldır üşüyen ellerimi ısıtmak için bir bardak çay.

Hem sıkıcı bir adamdım ben. Sen partilerin aranan yüzüydün. Benim telefonumun açma tuşu tam çalışmıyor. Mesela sen hasta olunca hemen hastaneye giderdin, ben cebimde öksürük hapları taşıyorum.

Sen intihar etmeye meylederdin, ben kısa kollu bir şey giyemiyorum. Ne bileyim, sen ölürdün, ben telef olurdum. Sen psikiyatristlere inanırdın, ben bugün şiirime "Acım tadilat edilemiyor" yazdım.

Şimdi hangi çağ bizi kabul eder bilmiyorum. Sigara hangi çağda bulunmuştu? Her neyse sevgilim. Doğramam gereken anılar, çiğnemem gereken hikayeler var. Olur da ölürsem Allah’ın karşısına çıkıp; "Ben geldim, depoziton" diyeceğim.