Ben geldim Şiiri - Servet Balıbey

Elinde bir not saklıyordu genç...
Karanlık gecelerin yazdığı.
Ay ışığının göremediği,
Kendine sakladığı sırları haykırıyordu o genç...
Kalbinde ki heyecana yenik,
Beyninin bile kelimelere döküp, anlamak istemediği.
Dilin kemiklerinin bile kırıldığı,
O gerçeği.
Eli bir kağıt tutuyor gencin.
Çöpün kovasını tutuşturacak.
Bir kağıt;
Alevsiz yanan,
Kalemlerin barut döktüğü.
Muhatabını üzer diye hissettiği, bir ağıt tutuyordu elinde.
Yürüyordu çocuk...
Koca şehirde, elinden düşmesin diye, kağıda sımsıkı sarılmıştı.
Bir emanetti; kendisinin yazdığı, bir çift gözün ise ona sahip olduğu.
Ruhunun göz yaşlarını dindiren o notu, kimse bulmasın diye denize üflemişti çocuk,
İsyankar bir tavırla, sonsuz bir umutsuzluğa fırlatmış, kimse bulamasın demişti.
Aşk plan dahilinde, vücud bulmuş
Rüzgar kanat olmuştu,
Gönülden akıp seyreden notu az ötede kendisine bakan gizli sevdiğine üfürmüştü.
Hakikat (Günışığı gibi, heryeri aydınlatır) aydınlatacağı yeri bildi.
Genç; kendisine duyulan ilgiden habersiz.
İzlendiğinden, önemsediğinden farkında olmadan.
Karşılıksız aşkına isyan ederken karşılık buluyordu.
Üfürülen hakikat; güzel kızda, anlam buluyordu.
Not; kendine yakışanı yapıp, bu dünyaları aydınlatıyordu.
Sahibini iyi edecek doktor gibi ayağına gitmişti.
Çölde ki dile damağa yağmurlar yağıyordu.
Yanan yüreklerden biri rahat nefes alırken,
Yanmaya devam eden genç bir sesle yerine mıhlanıyordu.
Ben geldim...

Elindeki kağıt artık alevsiz yanmıyordu.
Bir emanetti o;
gecenin karanlığında yazılmış,
Rüzgarın kanatlarında adresini bulmuş bir ruh çığlığı... Deniz üflediği hakikati; rüzgar taşımıştı,
Doğrudan sahibinin gözlerine.
Şehir susmuş, çölde kurumuş damaklara nihayet beklenen ilk yağmur damlası düşmüştü.
​"Ben geldim..."

​İki kelime...
Gencin dizlerindeki bağı çözen,
kalbindeki barutu bir anda tutuşturan iki kısa kelime.
Bir ses; hem ciğerine saplanan soğuk bir bıçak kadar keskin,
Hem yanan yüreğine değen en serin pınar kadar serin.
​Arkasına dönmeye korktu genç.
Kalbinin ritmi beynindeki tüm kelimeleri yeniden unutturmaya yetmişti.
Çöp kovasına atmaya kıyamayıp, sadece rüzgara fısıldadığı o sırlar,
Meğer ziyan olmamış;
Muhatabının yüreğine dokunmuştu.
Karşılıksız sandığı o amansız yangın, meğer aynı gökyüzünün altında, sessizlikle bir çift gözün tam ortasında tutuşuyormuş.
​Yavaşça döndü.
Karşısında, notun aydınlattığı o güzel kız duruyordu.
Not kendine yakışanı yapmış,
Karanlık gecelerin yazdığı kaderi; gün ışığına çevirmişti.
​"Ben geldim," dedi kız, bir kez daha, gözlerinde gecenin sırrını çözen o hakikatin ışıltısıyla.
"Çünkü o not hiç denize düşmedi...
Doğrudan kalbe kondu."
​Şehir kocamandı, artık hissediliyordu.