Ben deliyim…
Yorgun, yalnız ve yaralıyım.
Silvan’ın rüzgârı bilir beni, Dicle’nin suyu tanır sesimi.
Kaldırımlara misafirim, taşlar bile anlar adımlarımın ağırlığını.
Gecenin gözleri üzerimde,
bir lamba sönse, bir gölge uzasa korkmam, çünkü ben karanlığa doğmuş bir çocuğum.
Öyle sevdalar vardır, biter baslar;
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten
Devamını Oku
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta