Ben çocukken, hiç oyuncaklarım olmadı,
Her gece ağladım, gözyaşlarım kurumadı,
Çikolata, şeker yiyemedim, yoklukla savaştım,
Derdimi size söyleyemezdim, dermanı yoktur diye.
Ben çocukken, hiç parka gidemedim,
Atlı karıncayla dans edemedim,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Ah cocuklar... gönlünüzle bin yaşayın...
Size sonsuz mutluluklar diliyorum...Saygı ve sevgilerimle...atıl kesmen
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta