1 AĞUSTOS 2002 DİYARBAKIR KULP AYGÜN KÖYÜ
Ben çocuğu kucağında vurulan babanın acısıyım. Sokakta ip atlarken küçük bir kızın koparılan ayağındaki çığlık benim. Füzeyle yıkılan okulun duvar harcıyım! Kopmuş çocuk başlarıyım, kopmuş çocuk elleriyim… Bombalanan hastanelerde yaralı çocukları kurtarmaya koşarken; bir hemşirenin, şarapnel parçasıyla yere düşen elini almaktan vazgeçişiyim. Ben çocuğuna ağlayan annenin gözyaşıyım. Annesinin karnında kurşunlanan bebeğin susmasıyım… Sesimden tanıyın beni!
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta