Yaşamak Bu Değil Şiiri - Hakan Kaaradağ

Unutmak istedikçe zihnimi esir alan hatıralara hep yenik düşüyorum.
Zor geliyor artık, bazen aldığım nefes bile bogazımda düğüm düğüm oluyor.
Nasıl geçer ALLAHIM ne olur yardım et.

Bir zindana düştü kalbim öyle yoksun, öyle suskun, öyle çaresiz ki, sanki arafta sıkışıp kaldım.
Gidecek bir yol bulamıyorum ne olur yardım et Allahım.

Sözlerim anlamını yitiren bir fısıltı sanki sahipsiz bir aklın hücresinde kalmışım. Aldığım nefes kendime bile yetmez oldu.
Herşey yarım, herşey eksik sus kalbim aklım kendime yetmez oldu.

Ah çocukluğum ne çok üzdüler gülüşlerimi ne çok kırdılar. Koşup oynadığım sokaklar çoktan yıkılmış arkamı dönüp baktığımda koca bir enkazda kalmışım kurtaranım olmamış.

Kendimi hep unutmuşum herkese koşmaktan
kendime zamanım kalmamış ne çok yormuşum değmeyen yüreklerde kalbim seni
Beni affede bilirmisin bilmem ama ne olur affet beni.

Ben kendine bile yetişemeyen hayata dair her umudu yarım kalmış çocukluğunu yaşamamış incinmiş, kırılmış biriyim işte. Hiç mutlu olmadım ki, mutlu edeyim hiç sevilmedim ki, seveyim galiba ben bu hayatı hiç hak etmedim.

Hadi utanmayın söyleyin ben bu hayatı hiçhak etmedim.