Ben Böyle Bir Adam Değildim

Ben böyle değildim

her sabah güneşi umutla selamlardım. Şimdi ise rüzgârın uğultusunda kendimi dinliyorum. Zamanla öğrendim ki, gülüşler de ihanet saklar bazen, dokunuşlar da yorgunluk taşır. Bu yüzden bir adım geri çekilmeyi kendime öğretmek zorunda kaldım. Geceleri sessizliği dinlerim artık; her yıldız bir hatıra fısıldar ama o hatıralar da acıyı getirir. Gözlerimi kapatıp yalnızlığın içinde yolumu bulurum. İtiraf ediyorum, karanlık geceyi sevmeye başladım çünkü gece, acılarımı dinliyor sessizce ve kimse yargılamıyor.

Eskiden her şeye inanırdım, her dostluğu candan severdim. Şimdi ise seçiyorum kim kalacak yanımda, kim sadece gölge olacak geçip giden. Hani o “sonsuz dostlar” dediğimiz var ya, her kayıp acı bir ders oldu bana, her ihanet bir tokat. Ve ben… güçlenmeyi öğrendim gözyaşlarımın arasından.

Ben böyle değildim, kalbim her zaman sevgiye açıktı. Ama hayat… biraz sert, biraz acımasız. Ve ben de sertleştim, her kırıkta yeniden ayağa kalkmayı öğrendim. Yıllar geçti ve her yıl bir parçamı aldı yanımdan. Ama her kayıp, bana bir şey öğretti: Kendime güvenmeyi, sessizliği dinlemeyi, kendi yorgunluğumu hissetmeyi. Artık yalnızlık korkutmaz beni çünkü ben yalnızlığımla dost oldum ve yalnızlığım bana her zaman sadık kaldı.

Ben böyle değildim, yaşam doluydum bir zamanlar. Gülmeyi, sevmeyi, dokunmayı bilirdim. Şimdi ise her gülüş bir sınav, her dokunuş bir hatıra. Ve ben… sakince izliyorum hayatın akışını, düşlerimi sessizce büyütüyorum.

Siz söyleyin bana, hala kalbim atıyor, hala umut taşıyor, hala sevgi arıyorsa bunu öğrenmek için ne kadar acı çektim, bunu kim anlayabilir?

Ama işte, ben hâlâ buradayım. Her kırık zamanın içinde, her yalnız gecede ve her kayıp dostun ardından. Ve hâlâ seviyorum, hâlâ hayata inanıyorum ve hâlâ kendime güveniyorum.

Ve bir gün, yolumun bir köşesinde karşılaştım seninle. Gözlerinde kaybolduğum an, geçmişin tüm acıları sanki eridi. Yalnızlık yerini sevgiye bıraktı ve ben… yeniden sevmeyi öğrendim.

Artık geceler bile ışıkla dolu, yıldızlar bizim hikâyemizi fısıldıyor. Ve ben… artık yalnız değilim. Kalbim seninle atıyor, her kırık zamanın ardından bir umut doğuyor ve ben seni ömür boyu seveceğim.