Ben Bir Sabıkalıyım Şiiri - Selçuk Levent

Her sabah yanında uyanmak istemiştim
Meğer ne aptallık etmişim
Anlamak yerine sana olan hislerimi
Asla dinlemedin gözlerimdeki sana ait şiirlerimi
Ben bir sabıkalıyım, çok sevmiştim seni
Kalbimi açık bırakmıştım, içeri gir diye
Ama sen önce pencereleri kırdın
Sonra hiçbir şey olmamış gibi
Sırtını dönüp gittin

Ben orada kaldım
Ne geçmişin içindeyim artık
Ne de geleceğin bir parçası gibi
Bir ara bellekte silinmeyi bekleyen
Unutulmuş bir cümleyim şimdi
Sana ait olan ne varsa
İçimde yankılanıyor hâlâ
Sesin, gülüşün, hatta suskunluğun bile
Beni benden alan bir yangın gibi

Anlayamazsın Çünkü hiç orada olmadın
Sen sadece geçtin Ben ise bir ömür kaldım

Gözbebeklerimden söküldü adın
Her kırpışımda bir kıyamet koptu
Kirpiklerime astım seni
Uykusuz gecelerin asıl faili sensin

Kalbim, yangın yerine döndü çoktan
Dumanını içine çektim her şeyin
Ciğerime işleyen yalnızlıktan
Bir ben, bir de kül kalmışız geriye

Sana yazdığım şiirler
Artık duvarlarda asılı değil
Hepsi kalbimde, kırık çerçeveler içinde
Ve sen her satırda bir yabancısın şimdi
Beni en iyi rüzgârlar anlar artık
Çünkü onlar da senin gibi
Dokunup geçerler, kalmazlar
Gölgen bile uğramazken
Adın hâlâ içimde yankı buluyor

Ben bir sabıkalıyım,
Suçum: seni içimde bir ömür saklamak
Ve cezam: her gün seni Biraz daha unutamamak

Selçuk LEVENT

07/10/2025