2 Ağustos 2002, İstanbul/Bakırköy
Ben sonsuzluğun eşiğiyim
Sarsılmaz gök kubbenin altındaki çocuğum
Büyücü çırağının tütsüsü
Heybetli ataların tozu dumanı
İnsanlığın son umuduyum
Aşkla kâimim aşka mânâ verenin kuluyum
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta