2 Ağustos 2002, İstanbul/Bakırköy
Ben sonsuzluğun eşiğiyim
Sarsılmaz gök kubbenin altındaki çocuğum
Büyücü çırağının tütsüsü
Heybetli ataların tozu dumanı
İnsanlığın son umuduyum
Aşkla kâimim aşka mânâ verenin kuluyum
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta