Ben Ben de Degilim Hayat

Hayat,
Sende beni kaybettim diye
Arasam şimdi seni…
“Sana sarılmak, sesini duymak istiyorum” desem,
Sende kayboldum desem,
Ben kendimde değilim…
Sence,
Sende beni bulabilir miyim desem?

Beni bana getirir misin?
Bir telefon açar mısın?
Söyle…
Gerçekten açar mısın?

Unutmak istedikçe
Daha çok aklımdasın desem,
Ne garip bir hayat bu…
Senin sevmediklerin seni seviyor,
Benim sevdiğim
En uzakta…
Ve beni sevmiyor.

Seni sevenleri de
Sen sevemiyorsun desem…
İnanır mısın?

Bazen sessiz kalıyorum,
Çünkü ne söylesem eksik kalıyor…
Bazen güler gibi yapıyorum,
Ama içimde bir çocuk hâlâ ağlıyor.

Adını duyunca
Kalbim çırpınıyor hâlâ,
Sanki bir umut varmış gibi…
Sanki bir sesin
Geceye merhem olurmuş gibi desem,
Arar mısın beni?

Ya da…
Beni kıran sen miydin,
Yoksa yokluğun mu, bilmiyorum.
Ama bildiğim tek şey:
Ben artık ben değilim…
Ve sen hâlâ yoksun desem?

Bir sokak lambası gibiyim;
Yanan ama ısıtmayan,
Ve sadece kendi gölgesine
Mahkûm kalan bir ben.

Söyle…
Bir ses versen,
Bir “buradayım” desen,
İyileşir miyim sence?