Çocukken de yapayalnızdım ben.
Kargalara taş atardım öfkemden,
yalnız çocukluğumun
kisesizliğine,
Babasızlığına.
Kasırgalar kopardı yüreğimde
neden benzemiyorum kimseye
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta