Ben Aşkınla Öleyim

Gül cemalin görmeden aşkınla yanan bir közüm,
Ruhum senin kokunda, gün doğmadan eren özüm.
Bul sen de bir başkası, cilve yap ona gül Nihal,
Ben burada beklerim, sönmez bu çılgınlık, tamam.

Var git diyar diyar, mutluluk devşir ellerinden,
Belki bir kuş konar, hatırlatır seni benliğinden.
Ben bekleyen çınarım, köküm sende derin Nihal,
Dön desem de dönmesen, aşk bende bir ezeli hal.

Ten tenine değmese, can canına yol bulur bir gün,
Mevlâ’nın sırrıdır bu, ayrılıkta bitmez bu türkü.
Sen gittin gurbet ellere, bense kaldım içimdeki,
Yakûttan bir harfim, düşsem de senin kitabına.

Ey Nihal! Suretin sır, hayalinle yanar bu gece,
Ateşten bir gömlek ki, giyilmezse olmaz kış bile.
Yedi kat gök üstüne, yıldızları sayar gibi,
Adını anar dilim, şafaklara kadar Nihal’im.

Gel dese gök, gelmem, dön dese yer, dönmem sana,
Aşkınla kilitli kapı, anahtarsız cihan bana.
Belki dönersin diye, kök saldım bu toprağa,
Sen var ol ey sevdâ, ben öleyim bu aşkla Nihal!