Ben Artık Kendimim Bilin İstedim

Ben Artık Kendimim Bilin İstedim

Yalnızlığın en dip köşesinde,
Ne bir ses,
Ne de bir merhamet kırıntısı.
Dönüp bakmadınız bile arkanıza.
Oysa ben hâlâ elimde tuttuğum “birlikte” hayalini
Ezilmesin diye yumruk yapmıştım avuçlarımı...

O gün kırıldı içimde her şey…
O gün,
Bitti sanmıştım benliğim.

Ama bilmediniz.

Karanlığa gömüldüm önce,
İçimdeki yankılara kulak verdim.
Kendimle konuştum —
Yüzüme bile bakmaya cesaret edemediğiniz o benle.

Sonra sustum...
Çünkü bazı sözler,
Sadece içeride büyür,
Dışarı çıkınca ölür.

Ve ben büyüttüm kendimi o sessizlikte.

İncinmişliğimle yoğurdum yüreğimi,
Yalnızlığımla keskinleştirdim bakışımı.
Her gözyaşı bir iz bıraktı yüzümde,
Ama o izler beni çirkinleştirmedi.
Aksine…
Kimliğimi işledi.

Ben artık kendimim!
Yani ne demek biliyor musun bu?
Artık onay beklemiyorum,
Kalbimi başka bir kalple tamamlamaya çalışmıyorum.
Benim yaralarımı
Sizin merhametinize zimmetlemiyorum artık.

Çünkü her düşüşümde
Toprağa değil,
Kendi kalbime çarptım.
Ve her çarpışta
Daha sağlam bir ben doğurdum içimden.

Kimseden istemedim bu defa,
Bir tek kendimden diledim:
"Kal ayağa!"
Ve kalktım.
Titreyerek,
Kanayarak,
Ama dimdik durarak.

Gördüm ki;
En büyük terk ediliş
Kendini bırakmakmış.
Ve en büyük doğuş,
Kendine yeniden sarılmak...

Ben artık kendimim.
Ne bir süs,
Ne de bir ek parça kimsenin hayatında.
Ben artık kendi bütünlüğümüm.
Eksilsem de,
Kendimi tamamlayabilirim.

Ve hayır…
Kırılmaktan korkmuyorum artık.
Çünkü biliyorum:
Kırılan yerimden ışık sızıyor.

Artık susmuyorum da.
Ama bağırmıyorum da kimseye.
Sadece konuşuyorum —
Kendimle, hayatla, yüreğimle.
Dingin, sade,
Ama çok net!

Bana inanmayanlara ihtiyacım yok,
Ben kendime inanıyorum.
Ve bu inanç,
Bana sizden kalan her şeyden daha fazla huzur veriyor.

Evet, ben artık kendimim.
Adımla, bakışımla, suskunluğumla,
Yaramla, hatamla,
Sevdamla, yalnızlığımla…
Hepsiyle tamamım.

Ve bu tamam oluş,
Kimsenin veremediği bir huzuru taşıyor içimde.

Beni tanımayanlar,
Bundan sonra sadece izleyebilir.
Çünkü ben,
Bundan sonra anlatmam kendimi.
Ben sadece yaşarım.

Artık geçmişin kırıklarını süpürmüyorum,
Onlardan mozaik yaptım kalbime.
O yüzden kalbim parçalı ama güzel,
Yaralı ama sağlam.

Ve bil ki…
Ben yeniden doğdum.

Ama bu kez
Sizden değil,
Kendimden.

Şiir Hamit Atay..30.07.2025