Ben artık kendi Kıyımdayım

Diyorlar ki “çok kırıyorsun.”
Desinler…

Ben kırıla kırıla bu hale geldim.
Kimse beni düşünmedi.
Kimse “ne hisseder” diye sormadı.
Ama hiç kimse…
hiç kimse!

Bir zamanlar çok değer verdim.
Sevdiklerim tarafından
umursanmadım.
Birine fazla değer vermenin
bir anlamı olduğunu
hiç görmedim.
Belki vardı…
Ama dedim ya,
ben görmedim.

Hep el uzatan ben oldum.
Hep özür dileyen.
Haklıyken bile
özür dileyen…
Sonuç?
Koca bir hiç.

Herkes hak ettiği kadar,
herkes kendi kayığında
balık tutsun.
Ben sizin duygularınızın
ne oyuncağıyım,
ne de
rastgele yiyebileceğiniz bir balık.

(" Herkes kendi kayığında, ben artık kendi kıyımdayım ")