Zamanın tortusu çöker yüzüme,
Üretme kaygısı ölür belki de,
Gözündeki gülüşe yalan bulaşsa bile,
Soğuyan düşüncelerim sönmeyecektir...
İliklerime kadar yas tuttuğum varlık sevincimi,
Dindar bir ayyaşlığa ilikliyorum...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta