nefsine yenilmiş aşığım ben
gözlerinde hayaller kuran cahilim ben
sonu olmayan karanlığına yürüyen ben
elimden gelmiyormuş gibi gitmeyen ben
yüzlerce binlerce şiir yazdıran sen
boşluğa mağrurca dalıp gittiğim sen
umudumu zincirlere sardıran sen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
