Issız bir çöl ortasında, hüzün çiçeğiyim ben.
Dalgalar arasında, uçuç böceğiyim ben.
Köşelerde ağlayan garip bir çocuğum ben.
Anlamlı gözlerdeki simsiyah boncuğum ben.
Gecenin karanlğında ince parıltıyım ben.
Çaresiz dudaklarda, sessiz mırıltıyım ben.
Sonsuzluk ötesinde ebedi duayım ben.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




selam
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta