Derin vadilerin arasında yitip giden bir ırmağın sesiyim şimdi.
Gerçek olanlara, hissetmeyi bilenlere söylüyorum şarkımı.
Akıyorum usul usul.
İşte ben! az olan, gizli olan. O benim; yitik olan, hayran bırakan,kıyısında durup serinlemek için yeşile boyanmış ırmak
Sadece dakikalık bir seyir için yol kenarında durulan bir gölüm ben. İki adım ötende zannettiğin, nefesin kesilene dek koşup, ulaşmana ramak kalmışken zamanının dolduğu ve geri döndüğün.Sazlıklarına kuşlar saklamış,kayıklarına maviler asmış,rüzgarı avare
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta