Beni insan yapan duygulardan,arzulardan kurtulmuş gibiyim.
Ne aşk,ne sevgi,ne nefret,ne umut,ne neşe ne de üzüntü hissediyorum artık.
Aklım bir kitabın boş bir satırından ibaret sanki.
Ama devamı gelemiycek gibi.
Sabah demeye bin şahit günlere aralıyorum gözlerimi.
Ama bu uyku değil,sadece bir göz yanılması.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta