Ben martin ortalarında.
Baharin kolllarinda tek odali bir evde yelken açtım hayata.
Ve yürüdüm hayata daracık sokaklarda, yokuşlu kulvarlarda ne getirecegini bilmeden.
Küçük bir mahalennin fırıldağıydım ve okulun sakin yolcusu.
Limanımız belliyken, Rotamizi bir nisan sonu değistirdi ve bağrıldı 'yelkelnler fora' diye bilmediğimiz bir limana
oysa hayatta tek beklentim oyun oynamaktı.
Sonra ufukta belirdi yeni limanımız imkanlarin mevcut,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta