Ne gecenin siyahına tutkunum
ne de gündüzün parıltısına,
ne uçurumlara tırmanmaktan
korkarım
ne de uçurumlardan aşağı kül olmaktan…
ne mutsuzluğu göze alabilirim
ne de içimde kopan fırtınalardan kendimi…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çelişkili bir ben demek istemek. Güzel fikir, elinize sağlık.
Son kısımda nükteyi kondurmak.. Evet, bu benim de tarzımdır ve siz de son iki mısrada bunu yapmışsınız. Ama, o iki mısra rutin sözlerle yazılmış. Demek istediğiniz enfes, ama farklı söylememişsiniz, herkes gibi söylemişsiniz. Bunu düşünün lütfen. Şiir, çoğunlukla aynı sözü hiç denilmemiş kelimelerle diyebilmektir.
Ne sensiz yaşanır ne de seninle...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta