Sonbaharda gittin yurda
Menevişli bahar gözlüm
İlkbahardır artık burda
Menevişli bahar gözlüm
Ayrılırken içim koptu
İnanmadım senin, veda sözüne
Dualar ederdim, her gün dön diye
Sen seni bulurdun, baksan gözüme
Aşkından ihanet, kaldı bakiye.
Adını anarken, kalbim isyanda
Bu sabah uyandım sabah çok erken
Gördüm evreni alev, alev yanarken
Tanyeri ağarıyor diye düşündüm ama
Bütün evren kızarmazdı şafak sökerken
Hiç kimse görmemişti böyle bir olay
Gelmezdi bu kum çölden kolay kolay
Aramadım sanma seni her yerde
İnan aradım dünyanın her yerinde
Hem kuzey, hem güney yarı kürede
Ayda, yıldızlarda ve hatta güneşde
Seni buldum hiç beklemediğim bir yerde
Bir gönül ağlıyordu, uzak bir ülkede
Çekmese şu analar, ayrılık acısını
Ayırmayın onlardan, yüreğin yarısını
Dindiremez hiç kimse, sinenin sancısını
Kanatmayın ne olur, ananın yarasını
Ağlasa da gözleri, hep gülmeye çalışır
Bir zamanlar mutluydu, dünyadan hiç habersiz
Kız çocukların yoksa, haklarımı geçersiz
Bir insanın yaşamı, olmamalı değersiz
Hayatta bilemezdi, kalınırmış çaresiz
Okuldan alınınca, düğün, dernek kuruldu
Teknolojide devrim, yapmışta övünüyor
Kötünün ellerinde, insanlara eziyet
Kan ve ateş içinde, analar dövünüyor
Canice öldürüyor, ölecek medeniyet
Medeniyiz demeyi, gönül arzu ederken
Erkeğin el kınası, kadının yüz karası
Diyenler hep olurdu, inanmayan kalmadı
Yeter diyen kadına, ağır geldi darası
Namusun cinsiyeti, var mı soran olmadı.
Sen benim bir tek aşkım, can yoldaşım ayalim
Ömür boyu bekleyip, kavuştuğum hayalim
MİTOCHANDRİOL
Acılar çöktürdü, güzel yüzünü
Tutamadı yavru /suna sözünü
Okyanus söndürmez, yanan özünü
Böyle bir anaya, bir evlat çok mu?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!