Sen yokken yağmayan yağmuru seyrediyordum karanlık odamın penceresinden.
Çalışmayan radyoda bizim şarkımız çalıyordu ardı ardına.
Ve odamın boş duvarları senin hayalinle dolup taşıyordu yokluğunda.
Dilimden sürekli olarak bilmediğim bir şarkının hiç olmayan sözleri dökülüyordu.
Çakmayan çakmağımla boş paketimden çıkarttığım olmayan
sigaramı yakıyordum ve hiç sıkılmadan çalışmayan saatime bakıyordum.
Sanki gelecekmişsin gibi...! ! !
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta