Belki'den...İşte'ye... Şiiri - Handan Ay

Umutsuzluğa kapılma sakın;
Dertlerini kov gitsin.
Varsa anlatmak istediğin sırrın,
Aynalara anlat bitsin;
Anlatma kimseye! Dost bildiklerinden sakın..

Acılarını gömmek istediğinde,
Kağıt ve kalem al eline.
Yazma! Okuyanlar olur diye.
Sadece karala gitsin;
Acılarınla birlikte kalemin de bitsin..

Sokak lambalarının ışığı vurduğunda yüzüne,
İçini doldurur turuncu bir hüzünle.
O zaman götürür seni geçmişe.
Yüzleşmekten korkman boş yere,
Dön dönebilirsen arkana bakmadan geleceğe..

Sesin sana yabancılaştığında,
Eskiye dönme unut gitsin!
Yeni sana,ben demeye alıştığında
Sararır anıların tarih sandığında.
Yıkamaya çalışma; yıkadıkça silinir.
Bir süre sonra yerine yenileri gelir..

Beni benden aldı yokluğun.
Senden daha iyiydi,yalnızlığın boşluğu.
Özgürlük var zannediyordum!
Varlığına inandığımı aramaktan değil de
Aradıkça ondan uzaklaşmaktan yoruldum..

Sigaramın dumanı inceldikçe küllükte,
Sessizlik gittikçe büyüdü içimde.
Uçmaya çalıştım; imkânsız olduğunu bile bile!
Ne sensiz,ne de seninle
Mutsuzum; gecelerin birleşti gündüzlerimle..

Savur gitsin tüm kara bulutları!
Sen de isteme seni itip,kovanı.
Hayatını hiçe sayıp,soldurmaya çalışanı.
Hakkını ver bugünün,düşünme yarınını;
Günü gelince verirsin hakedene hakkını..

Bu kaçıncı şafak türküsüdür çalan,
Boşuna çabalıyorsun dediler,yalan!
Soğuk mezedir intikam; acele etme,sadece inan!
İsyanlarında intikam kılıcından kork,
Daha zamanı var,hadi,o kılıcı kınına sok..

Belki'ler dönüşünce İşte'ye,
Dönüp bakabilirsin geriye.
Utanma! Gül ağladığın günlere.
İntikam kılıcını kaldır göklere
Bırak! O gün yansın,seni iten kendi itliğine...

Serkan SEZER
(Yeğenim...)