Aşk yakıp kül edermiş insanı,
Nefessiz bırakırmış dumanlar altında.
Ama ben...
Ben üşüdüğümü bile söyleyebilirim
Senin yanındayken.
Tanrıçam olduğundan,
Dokunamam.
Yanındayken korktuğumdan belki de,
Beni seversin diye korktuğumdan.
Gözlerine bakamam.
Neden,
Belki de sevdamın ağırlığından.
Aşkımdan değil de,
Aldığın her nefeste sevindiğimden
Çocukça gülümsediğimden.
Belki de...
Belki de yaktıkça canımı hatıraların,
Isındığımdan.
Ya da sevmeyi bilmediğimden,
Belki de...
Kayıt Tarihi : 27.1.2026 23:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!