Ne kepaze bir aşkın acı meyvesidir bu çağ!
Kül olmuş yüreklerde bir yudum sevgi sanki zehir zakkum
Çaresiz bırakmışlar ellerimizi, yüreklerimizi, kaderlerimizi
Kalkıp gideceğiz buralardan dizlerimizi vura vura, yere göğe
Belki gittiğimiz yerlerde dans ederiz sürünen ayacıklarımızla...
Belki de hülyalarımızda gördüklerimizi orada buluruz
Nerede o yanakları pembeleşen yârlar?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta