Bu akşam karanlığımızı ay ışığına emanet edelim,
gün doğduğunda güneş gözlerimizden öper belki/
Çam kozalakları bir ateş yakar,
bir öpmek verirsin gözüm doyar/
Ha bir de her yıldızın yanına parantez açıp “yalnız” yazarız
İki kişilik kocaman kalabalıklığımızla kıskanırlar sanırız biraz…
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta