Bu akşam karanlığımızı ay ışığına emanet edelim,
gün doğduğunda güneş gözlerimizden öper belki/
Çam kozalakları bir ateş yakar,
bir öpmek verirsin gözüm doyar/
Ha bir de her yıldızın yanına parantez açıp “yalnız” yazarız
İki kişilik kocaman kalabalıklığımızla kıskanırlar sanırız biraz…
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta