Devran ehlileşti, prenses şatosunda inzivada, son kaçışından sonra ülke biraz hiçlik yaşıyor, bir hiçlik mesafe arttıkça ne kadar yer kaplar? Kaba hesap hayatımın yarısından fazla, sen zavallı bir hayata ışık olmaya kalktın, ziyan oldun aydınlık kaçınca, tarih yakaladımı çabanı, duramayacaksın, kendi fırtınan getiriyor seni, çölde yağmur olmaya.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta