Hayat denen evcilik oyununda hep oyuncak ben oldum,
Gülücükler saçardım güneş parçaçıkları gibi etrafıma
Sanmayın ki çoçukkende mutluydum,sahteydi gülüşler,
Avunmak için beni kandıracak ne vardı sanki hayatta
Tunanacak bir dalım mı vardı misafirdim ben bu oyunda.
Ufuklara kadar uçurtmamı uçurabiliyordum,
Bir tek ben uçamıyordum, bir kuş bir uçurtma değilim ya ondandır.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta