Bekleyişin Hudutsuz Mabedi

Dönen bir sırdır bu; kendi ateşimle üşüyorum.
Bir nehrin iki yakası arasında kalmış bir süreyim.
Açsam yüzümü, baharım reddedilecek bir çiçek.
Kapasam, ruhumda kaybolacak bir bütünün yarısı.

Mesaj bir dua gibi yazılır, gönderilmez…
Bekleyen gözlerde bir umut tütünü…
Adım atmak bir imtihan, uzaklaşmak ise inkıraz.
Kalp bir mihrab gibi sıcak, irade ise taş kesikliğinde.

Bu bir mirac hâlidir; toprakla gök arasında asılı.
Ne ölüme ağınacak kadar hür,
Ne sevince dokunacak kadar cesur.
Bir kitabın ortasında duran, okunamayan bir satır…

Ey Nihal! Bu bekleyişin coğrafyası,
Zamanın içinde zamansız bir çizgi…
Dokunmanın lâl, bakışın sel olup taştığı yerde,
Ben, seninle ve sensiz olmanın arasında,
Bir sükût mabediyim.