Bekleyiş Elvin Abdulrahmanov

Bekleyiş

Bir yol uzanıyordu zamanın içinden.
Bu yol adım beklemedi.
Bu yol kaderin sessizliğini taşıdı.
Taşları suskundu, toprağı ağırdı.
Her karışı gecikmenin yükünü bildi.

Gözlerin…
Ah, o gözlerin.
Bir yolun ucunda durmuyordu;
kaderin nöbetini tutuyordu.
İçinde korku yoktu, geri dönüş yoktu.
Hayat, son kez o bakışta tartıldı.
O bakış, bu dünyanın taşıyamayacağı
kadar ağır bir emanetti.

Bekleyiş göğsüne çöktü.
Dağ gibi ağırlaştı, gece gibi uzadı.
Zaman yürümeyi bıraktı.
Rüzgâr nefesini tuttu.
Dünya kendi sesinden vazgeçti.

Kan, bedenden ayrılırken acele etmedi.
Bir an daha kalmak ister gibi ağır aktı.
Toprağa karışırken bile yavaşladı.
Çünkü o kan bir bedene değil,
bir onura aitti.

Gökyüzü rengini sakladı.
Taşlar yerinden kıpırdamadı.
Sessizlik derinleşti.
Hayat, içinden ağır ağır çekildi.

Azrail bu işe telaş katmadı.
Bu eşik aceleye izin vermez.
Sessizlik, karşısında hüküm kurdu.

O gözler hâlâ oradaydı.
Artık beklemiyordu.
Hükmünü sessizlikten almıştı.
Ne yalvarış vardı içinde
ne de geri adım.
Can bedenden ayrılırken
onur yerini korudu.

Şehadet bir düşüş olmadı.
Bir dağın yerine oturması gibiydi.
Toprak seni aldı, yüklenmedi.
Gökyüzü seni örttü, gizlemedi.
Zaman seni sildi sanıldı,
daha derine yazdı.

Elvin Abdulrahmanov adı
o an bir isim olmaktan çıktı.
Bu ad, bekleyişin kendisi oldu.
Bu ad, gözlerde tutulan nöbet oldu.
Bu ad, gecikmiş bir dünyanın çaresizliğine kazındı.

Şimdi her yol daha ağır akıyor.
Şimdi her bekleyiş daha uzun sürüyor.
Bu dünyadan korkusuz bir bakış geçti.
Bazı gidişler
arkasında yalnız acı değil,
sessiz bir asalet bırakır.

Bu dünya o bakışı gördü.
O bakış orada kalmadı.
Şehadetle birlikte toprağa inmedi.
Gözlerden çıktı,
zamana yayıldı.
Unutulmanın eline bırakılmadı.

Ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.