Sanki içimdeki bütün umut trenlerini tüketmiş gibiyim...Umutsuzca bekleyişler içerisine düşüyorum..Zaman git gide tüketiyor kendini..ve bense her saniyesinde sönüyorum...
Odamda ki saatin üzerinde,daha önce farkedemediğim desenler görüyorum..Oyalamaya çalışıyorum kendimi,gözlerimin önünden bir serüven gibi geçen anılarımızla...
Oysa ki gözlerimin içi gülüyordu sen yanımdayken...
Dakikalar birden bire eriyip gidiveriyor kendilerinden kaçarmışcasına...Kafamın içinde derleyip topladığım bir kaç düşünce, ve daha önceden sahibi olduğum gözlerine dalıyorum...
Zaman,acımasızmışsasına daralıyor git gide...her telefon sesinde kaybediyorum kendimi...
Mutluluk mu demeliyim yoksa endişe mi? Adını koyamadığım garip bir duygu hakim oluyor o sıra,sararmışcasına tüm bedenimi...Alıkoyduğum sıcaklığından mahrum hissediyorum kendimi...Tekrar saate kayıyor gözlerim endişeli bakışlarıyla.Ve utanmışcasına vazgeçiyorum bakmaktan gözlerimi çekerek...Umutsuzluğum çekiliyor ve korkuya bırakıyor yavaş yavaş yerini...Bense düşüncelerimin arasına bir kaç tane daha sıkıştırmaya çalışıyorum..Az da olsa oyaladığını fark ediyorum,cevaplarını dahi bulamadığım soruların...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta