Nağmelerin gelirdi tekmil bahane
Uzaklardan anda ulaşırdı Rüçhan'e
Ruhum, aşkım, dillerim perişan
Sarsılır şimdi kalbim, gönlüm divane
Ehl-i aşkla yakabilseydik gönüllerimizi
Nisan'a çevirirdik son Eylül'lerimizi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Haklısınız sevgili öğretmenim ; naçizane çağdaş medeniyetçiliğim kadar Tarihsel - Klasik tercihlerim de var (Y)
Sayın Yüzbaşıoğlu, şiiriniz eski zamanların derin aşklarını çağrıştırıyor. Beyninize, yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta