Gözlerin yalnızlığına ağlarken
Tütün kokulu bıyıkların ıslanıyor
Bahçesiz ayvanının
Çamur kabuklu duvarına yaslanmış
Yol gözlüyorsun
Yollar zamansız...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




özletmek ustalık..özlemek çıraklık..özlemse sanattır...işte şiirinizdeki sanat gibi...saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta