Boş vermişliği mi, bir boşluğun içinde buldum.
Her şeyimle bomboş dolaşıyorum.
Nasıl olsa, arayan yok, soran yok!
Önemli de değil zaten.
En güzeli de insanın yalnızlığıyla sohbeti.
Kendi kendine gülsen de, ağlasan da…
Boş ver deli desinler ama…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta