Bir zamanlar seni sevdiğini sandığın bir insanın arkasından bakakalmak, kaldığın yerden bakmak öyle bir acı ki. Çünkü anladım ki; hayat bir insana dolu dolu mutluluklar sunmuyor hiç bir zaman ve acı var oluyor. Acıdan korkmuyorum, sadece dik duruyorum.
Kendimden bahsediyorum. Ardından toplamaya çalıştığım zamanlardan. Aslında bakarsan; insanın acısını kendinden başkası anlamıyor. Ama bekliyor işte. Bir gün yaslanacağı bir omuz, bakarak içindekileri haykıracağı bir çift göze ihtiyaç duymuyor değil.
Şu aralar yaptığım en büyük şey, sabırla beklemek.
Sonrası uzun uzun susmalar...
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta