Beklemek Şiiri - Yaren Atalar

Ey bana geç kalan,
ey adını kalbimde sakladığım en ağır kelime…
Sus ve dinle.

Ben seni
gelir diye değil,
gelmese de içimde kalır diye sevdim be
Bazı sevdalar
ulaşmak için değil, sürüne sürüne
taşımak için olur.
Ah be Yar Ah be
Yolları saydım.
Adımlarımı değil.
Çünkü ayak izleri
insanı geri çağırır.
Ben geri dönemedim dönmedim
Beklemek
bir yere varmak değilmiş,
bir yerde erimekmiş onuda anladım
Ama gec anladim
Dönde bir kere bak halime
geceler sırtıma çöktü.
Her gece
biraz daha içime battı.
Sabahlar
beni uyandırmadı,
sadece yaşıyor muyum diye yokladı.

Özlemek, Ah özlemek
içinde boşluk taşıyan bir ses gibidir.
Konuşursun
ama yankı bile dönmez geriye
Her şey yerli yerinde durur,
bir tek sen evet sen
yerinden düşersin, yada düşmek istersin

Vuslat kelimesini
çok ama geç öğrendim.
Önce özlemi ezberledim.
Sonra susmayı.
Sonra beklerken
nasıl yavaş yavaş
kendinden vazgeçildiğini.

Aşk, Ah minel Aşk
bende ne ateş oldu
ne fırtına.
Aşk,
içimde sönmeyen bir sızıydı.
Elini uzatsan
yanmazdı belki,
ama geçmezdi de oyle kolay kolay

Bir pencere
her akşam seni bekledi.
Bir sandalye
oturmadığın yerden çöktü.
Duvarlar bile
yokluğunu taşıyamazken, isyan etmeden sessizce
ben taşıdım

Ve bir yerde…
tam dayanıyorum sandığım yerde…
kalbimden
bir parça sessizce koptu.
Ne ses çıktı
ne kan.
Sadece
içimde bir şey
geri dönmemek üzere çekildi bir an

İşte ben
orada öğrendim adını.
Ne çöküş dedim,
ne yıkım.
İçten içe
dağılmanın adını
orada koydum:

izmihlal.

Sevmenin ortasında,
vazgeçmeden,
bağırmadan
tükenmekti bu.

Ey belki gelmeyecek olan,
bil ki ben
sana doğru yürürken
kendimi geride bıraktım.
Şimdi önümde yol var,
arkamda ayak izleri,
içimde bitmeyen bir bekleyiş.

Çık gel…
Allah için ,çık gel.
Bu kadar suskunluk
bir kalbe fazla.
Bu kadar beklemek
bir ömre ağır.

Gel ki
içimde çöken bu sessizlik
bir mezar gibi kalmasın artık.