Bekledi emine ama yoktu osman kızı aldï eve girdi dısarıda bekleyemezdi komşularına yalan söylemiştı.Esması iyiyce huzursuzlanmısti surekli babasnı soraya başlamıştı
.Çaresizlik ne zor bir sey dedi kendi kendine Allahım ne yapacağm düşündü kimden yardım isteyebilirdiki ah osman ah dedi defalarca telefon almasını söylemişti emine ama osman bakarız eminem diye sürekli ertelemişti Songül ablası aklına geldi en sakin soğukkanlıoydu bilrdi ev telefonudan aradı ablasını aradı anlattı olan biteni kapattı emne teleonu blası geleceğini söylemişti evey ablam yardım edr bana biraz sanki rahatladı ailesinden başkasına söyleyemezdi kimseyi telaşlandırmak isteedi annesi babası hastaydı zaten..
Baktı esmasına sürekli cama bakıyor aslinda biraz yaramaz bir çocuktu esma ama bügun hic konusmamıstı sadece babasını soruyrdu.acıdı kızına sarildı sımşıkı kuzusuna ağlıyordu emine ablası gelse artık esmasıni zorlada olsa doyurdu uyu biraz kuzum baban gelince kalkarsin esma gelecek demi anne gelecek kızïm uyuttu guzel kızını biraz kendide uzandı kulağı kapı zilinde yorulmuştu gözkapakları ağırlaştı.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta