Çocuklar, gözleri kapılarda babalarının eve dönmelerini bekliyor.Aşıklar,sevgiliden gelebilecek mesajları,öğrenciler,geçmek için sınavları,memurlar aybaşlarını,yolcular trenleri,otobüsleri,uçakları,mahkumlar hürriyetleri bekliyor.Herkes hep bir şeyleri bekliyor.Lakin, beklemedikleri bir gün,ansızın çekip gidiyor.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta