Bekledim Seni Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Bekledim seni.
Hani bir çocuk, babasının bayramlık ayakkabı getireceğine inanır ya,
Hani o ayakkabı gelmez ama çocuk yine de kapı eşiğinde uyuyakalır...
İşte öyle bir saflıkla,
Öyle bir iflah olmaz inatla bekledim.

İstanbul’un bütün vapurları iskeleye yanaştı,
Bütün martılar simit peşine düştü,
Bütün trafik lambaları kırmızıyı siyaha çaldı da,
Bir tek senin o gidişinin dönüşü gerçekleşmedi.

Cebimde, sana söyleyemediğim binlerce kelime birikti.
Paslandılar orada, birbirine değdikçe canımı yaktılar.
Sanki bütün sözlükler,
Senin isminden sonra gelen o koca boşluğu açıklamak için yazılmıştı.

Sen, hayatın en parlak ışıkları altında,
Başka hikâyelerin en güzel cümlesi olmaya gittin.
Ben ise,
Senin hiç okumadığın o kitabın,
Sadece altını çizdiğin ama sonra unuttuğun o rastgele satırıyım şimdi.

Bekledim.
Beklemek; bir yerden sonra bir eylem değil,
Bir yerleşim yeriymiş meğer.
Ben o adreste yaşlandım,
Ben o adreste öldüm.